ความจริงก็รู้ตัวนะ ว่าเป็นคนที่เครียดง่าย กังวลง่าย เรียกว่าทุกข์ง่ายก็ว่าได้ มีเรื่องอะไรในชีวิตที่มันไม่เป็นไปอย่างที่อยากให้เป็นก็จะเครียด กังวล ร้องไห้เสียใจ อย่างน้อยก็แป๊บนึง กว่าจะรู้สึกตัวและก้าวผ่านไป

ช่วงนี้ก็กังวลจิปาถะ บ้านขายไม่ออก ลดราคาขาดทุนเข้าเนื้อ (เนื้อแหว่งไปหลายส่วน) ก็ยังดูจะขายไม่ได้ หรือว่าความรู้สึกอยากกลับบ้านที่ทวีคูณพอรู้ว่าอากงไม่ค่อยสบาย หม่าม้าก็ไม่ค่อยจะแข็งแรง ตอนแรกๆที่ยังไม่รู้เรื่องอากง ก็กังวลเรื่องบ้านเป็นวรรคเป็นเวร แถมยังจะกังวลหุ้นตกอีกแน่ะ

พอรู้ว่าอากงไม่สบาย วันแรกก็ยังงงๆ ผ่านไป ผ่านไป เออ...ก็เพิ่งรู้นะว่าตัวเองความรู้สึกช้าขนาดนี้ สามวันกว่าจะเริ่มรู้สึกตัว ตอนนี้เรื่องบ้านก็เล็กลงจับใจ เรื่องหุ้นนี่ขี้ประติ๋วไปเลย... จู่ๆก็รู้สึกว่า นี่เรากำลังทำอะไรอยู่ ทำไมเราอยู่ที่นี่ ทำไมเราไม่ได้อยู่กับหม่าม้า ไม่ได้อยู่ข้างๆอากงล่ะ... ความรู้สึกแบบที่ทำให้เข้าใจสำนวนฝรั่งที่เรียกกันว่า Wake Up Call มันเหมือนมีอะไรมาปลุก มันเหมือนตื่นขึ้นมาจริงๆ ทางชีวิต แผนชีวิตที่เดินอยู่ มันไม่ได้เดินตามสิ่งที่ปัญเห็นว่าสำคัญที่สุดเลย ไอ้ความกังวลเรื่องขาดทุนบ้าน หรือว่าหุ้นตกไร้สาระ มันหายไปมากๆ เพราะจู่ๆก็เห็นว่า สิ่งเหล่านั้นมันไม่ได้สำคัญเท่ากับการได้กลับบ้าน ได้กลับไปอยู่ข้างๆคนที่สำคัญในชีวิตปัญ การตัดสินใจลดราคาบ้านก็ทำได้อย่างไม่ห่วงหน้าพะวังหลัง เพราะตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการกลับบ้าน มันชัดเจน

ตอนนี้จะว่าไปก็กังวลเรื่องกลับบ้านเกินเหตุนิดหน่อย มองกันตามจริง ชีวิตก็มีข้อจำกัด จริงอยู่ปัญอาจจะผลุนผลันซื้อตั๋วแล้วลากลับเมืองไทยพรุ่งนี้เลยก็ทำได้ แต่ภาระผูกพันต่างๆที่สร้างไว้ที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบ้าน ยังไงก็ต้องจัดการให้เรียบร้อยทางใดทางหนึ่ง หรือว่าเรื่องงาน ยังไงซะ จะจากก็ควรจากกันด้วยดี ไม่ใช้ให้เค้ามาก่นด่า (ถึงพ่อแม่เอาได้) ว่าจู่ๆก็หายไป ตามงานไม่ถูก

สิ่งที่ปัญทำอยู่ ทางที่เดินอยู่ไม่ว่าจะเป็นลดราคาเพื่อเร่งให้ขายบ้านได้ หรือแม้แต่หาคนเช่าบ้าน (แผน 2) ในกรณีที่ขายไม่ได้จริงๆ ในมุมมองของปัญ (ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นกลางรึเปล่า) ก็คิดว่าดีที่สุดเท่าที่ปัญทำได้แล้ว ในเมื่อสิ่งที่ปัญควบคุมได้ก็ทำให้เต็มที่แล้ว จะไปทุกข์ร้อนเกินเหตุกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ มีแต่จะยิ่งทำให้คนรอบข้างเซ็งจัดซะเปล่าๆ (จริงๆเรื่องนี้ไม่ได้คิดได้เองนะ มีคนปลอบมาอีกที ว่าก็ทำเต็มความสามารถแล้ว ที่เหลือต้องปล่อยวางบ้าง)

นี่แหละ ก็มาหวนคิดว่า ที่ผ่านมาชีวิตปัญเนี่ย ถึงจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่ก็เป็นทางคอนกรีตเสริมเหล็กมั่นคง แถมปูพรมเป็นช่วงๆอีกต่างหาก สบายจะตาย โชคดีทุกอย่าง ไม่ว่าจะอยากเรียนอะไร อยากทำอะไร อยากเป็นอะไร ป๊าม้าก็สนับสนุนให้ได้ลองแทบทุกอย่าง พอมีอะไรที่มันนอกเหนือความควบคุมและไม่เป็นไปอย่างที่อยากให้เป็น ก็เลยไม่คุ้น เสียอกเสียใจ กังวลเป็นเรื่องราวใหญ่โต เทียบกับคนอื่นๆในโลกนี้แล้วก็นะ...ภูมิต้านทานความทุกข์ต่ำจริงๆ

เฮ้อออ.... ไม่ว่ายังไง คิดว่าแผนกลับบ้านตอนนี้ดูดีมากเลย ยังไงซะน่าจะได้กลับช่วงปีใหม่ อย่างช้าก็ 15 มกราแหละนะ :) อวยชัยให้พรเรื่องบ้านกันหน่อยละกันค่ะ